یکی از میان قدیسین

نظریه "رشد و تکامل شخصیت" فروید خیلی جالبه. نه به خاطر اهمیتی که به لیبیدو که به اشتباه غریزه جنسی معنا شده داده می شه بلکه به خاطر چیزهایی که از نظر اون توی هر گروه سنی خیلی اهمیت پیدا می کنه. مثلا دهان و هر چیزی که مربوط به دهان می شه مثل مکیدن و خوردن و گاز گرفتن دوره شیرخوارگی یا توجه به آلت تناسلی و بند و بساط اون در دوره قبل از مدرسه ولی از همه جالب تر اهمیتیه که مقعد در دوره نوپایی پیدا می کنه. از نظر فروید پی پی کردن در سن نوپایی مثل فتح ایران برای اسکندر ارزشمند و هیجان انگیزه. نوپا عاشق پی پی خودشه چون اون رو اولین دست ساخته خودش می دونه و تجزیه و تحلیل این مساله که چرا مادر عزیز تر از جان این کاردستی ارزشمند اون رو با فوتی می فرسته توی یک چاه وحشتناک کوچولوی بی معنی، اون قدر سخته که فروید توصیه می کنه هیچ وقت سیفون کشیدن رو جلوی چشم بچه ها انجام ندین. از نظر اون مادرهایی که برای پی پی بچه هاشون ارزش قایل هستن و به همون اندازه که خود بچه به این عین نجاست احترام قایله براش احترام قایل می شن، بچه هایی با اعتماد به نفس و عزت نفس بالا تربیت می کنن که نه مثل اون هایی که مادر وسواسی دارن،‌خسیس و عصا قورت داده می شن و نه مثل اون هایی که مادر شلخته دارن، دست و دل باز و بی عار و بی مسئولیت. فروید معتقده که پی پی کردن اگه با مراسم و آداب درست توی بچه تثبیت بشه می تونه در آینده روانی اجتماعی و شخصیتی کودک تاثیر به سزایی بگذاره و کودکی که در این مسئله مشکل داشته باشه بعد ها دچار تزلزل شخصیت می شه!!!!!!!!!!!!. شاید فروید اگه بقیه عمرش رو به جای تمرکز روی عقده های واپس زده درونی افراد و بیرون کشیدن این عقده ها به طرق مختلفی مثل هیپنوتیزم برای حل تعارضات عاطفی تلف نمی کرد و بیشتر به این مسئله می پرداخت که واقعا مراسم پی پی کردن و نحوه برخورد اطرافیان با اون چقدر در رشد شخصیت کودک اهمیت داره، می تونست به نتایجی برسه که مثل بقیه تئوری های روانشاختی خودش بی نظیر باشه و اساس برخورد با خیلی از مشکلات روانشناختی رو تشکیل بده. چیزی که از نظر اون برای کودک خام- شخصیت نه تنها حال به هم زن و بدبو و کثیف و نجس نیست بلکه مایه مباهات و افتخاره و حتی کودک باهوش می تونه کشف کنه با اون چطور روی دنیای اطرافش کنترل داشته باشه. برای همینه که بچه ها همیشه مواقعی که نباید و جاش نیست و مامان حوصله نداره پی پی شون می گیره یا وقتی می خوان انزجار خودشون رو نشون بدن در جاهایی که مرسوم نیست با کمال افتخار و خرسندی .... می کنن و خیلی هم از بابت این قضیه که مادر رو از بابت این قضیه تا حد مرگ به خشم بیارن خوشحال می شن.

دخترک همسایه که از غزلک یک سال کوچیک تره بیشتر اوقات این جاست و وسط بازی هاشون وقتی غزلک می ره دستشویی با علاقه خاصی می ره کنار او می ایسته و دوتایی مباحثه طولانی رو راجع به پی پی ترتیب می دن که در نوع خودش بی نظیره. از لابه لای جملات اون ها که اشل کوچکی است از احساسات مختلفیه که ما بزرگترها توی صحبت های جدی خودمون منعکس می کنیم  می شه معنای غرور پیروزی و افتخار رو پیدا کرد و من نمی دونم تنفر، انزجار،‌شرم و نکوهش از کجا جای خودش رو  توی قسمتی از زندگی انسان باز می کنه که از نظر "مونتنی" لذت مربوط به اون با لذت بزرگ ترین فتوحات بشری برابری می کنه.

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٥/۱٦ساعت ٤:۱٥ ‎ب.ظ توسط یکی از میان قدیسین نظرات () |

یک جمهوری اسلامی هست توی خاورمیانه که می خواد به سلاح هسته ای دست پیدا کنه توش پر از انقلابی هاییه که از صلح با آمریکا متنفرن و حاضرن هر کسی حرف از ارتباط با آمریکا می زنه رو خفه کنن. درست حدس زدین کدوم کشور رو می گم... ولی صبر کنین اینی که شما می گین یه رییس جمهور خوش تیپ و با کلاس داره؟ رییس جمهورش وقتی می ره مسافرت خارج از کشور با دخترهای خوشگل و مو بلوند امریکایی می ریزه روی هم؟ به جای پوستین، کت و شلوار می پوشه و کراوات می زنه؟ موقع حرف زدن نمی ر....ه به آبروی مملکت؟ آهان...نه... پس حدستون درست نبود.  خوب آره دیگه اینایی که گفتم با اون کشوری که حدس می زدین و رییس جمهورش جور در نمی اومد. پس ایران نبود. ولی کدوم کشور توی خاورمیانه هست که این خصوصیات رو داشته باشه؟

بابا یکی به این آمریکایی ها یاد بده اسامی ایرانی رو؟ آخه "عمر حسن"؟!!!!!!!

نوشته شده در ۱۳۸٩/٥/۱٢ساعت ۸:٠٢ ‎ق.ظ توسط یکی از میان قدیسین نظرات () |